در سریال «جومونگ» شاهد پرداختن به تاریخ و ادبیات و سنت های کشور کره هستیم. کشوری که توانسته با ساختن سریال های خانوادگی با چاشنی اکشن و هنرهای رزمی در سراسر جهان تماشاگرانی برای خود دست و پا کند.

 



سریال « افسانه جومونگ» ساخت کشور کره جنوبی است. داستان این سریال درباره «جومونگ» بنیانگذار پادشاهی «گوگوریو» در 37 سال قبل از میلاد مسیح است. «جومونگ» پسر ژنرال «هه موسو» و بانو «یوهوا» است. وبا حمایت وزیر نظر پادشاه و امپراطور «گیوم وا» بزرگ می شود. «سوسانا» دخترتاجری است که به «جومونگ» علاقمند می شود. در ابتدا آنها نمی توانند با همدیگر ازدواج کنند اما بعد در ادامه سریال «سوسانا» به «جومونگ» در ساختن کشور جدید همراه با پناهندگان «بویو» کمک می کند و با او ازدواج می کنند. ساختن کشور جدید با وجود «تسو» و برادرش کار سختی است اما «جومونگ» نهایت تلاش خود را با کار می گیرد تا در این راه موفق شود سریال 81 قسمتی «افسانه جومونگ» مثل اغلب سریال های خارجی این چند سال اخیر کشور کره محصول شبکه ام بی سی است که در سال 2005 تولید و در سال 2006 تا 2007 از این شبکه پخش شده است. سریالی که توانسته در کشورهای دیگر نیز طرفداران خاص خود را پیدا کند. این روزها هر کس در مواجهه با سریال «افسانه جومونگ» نظر خاص خود را دارد. عده ای با وجود مقاومت در برابر دیدن این سریال به خیل عظیم بینندگان این سریال ملحق می شوند و شیفته تاریخ امپراطوری کره، شخصیت جومونگ،عشق سوسانا، معماری قصرها، طبیعت زیبا ، رنگ های شاد و لباس های مختلف بازیگران این سریال می شود. سریال «جومونگ» باعث شده تا خیابان ها در موقع پخش این سریال خلوتر شوند. وقتی از جلوی مغازه های کنارخیابان عبور می کنیم می بینیم که همه در حال تماشای این سریال هستند. از همه خانه ها صدای جومونک شنیده می شود به راستی دلیل این همه استقبال ایرانیان به خصوص قشر عامی از این سریال چیست؟ چه چیزی باعث می شود که عید نوروز به تسخیر «افسانه جومونگ» در آید؟ چرامردم در ساعات پخش این سریال به دید و بازدید نمی رفتند و در عوض درخانه مانده و شاهد این سریال می شدند.؟ در گذشته سریال های ژاپنی مثل «اوشین» در دهه 60 مخاطبان زیادی برای خود پیدا کرده بود بعدها سریال هایی کانادایی از راه رسیدند سریال هایی مثل «قصه جزیره»، «رودخانه وحشی» و« آنشرلی با موهای قرمز» و بعد از آن از دهه 80 به بعد ناگهان سر و کله سریال های کره ای به تلویزیون ایران باز شد. سریال «جواهری در قصر» با همه غذاهای خوشمزه و طبابتی که «یانگوم» درقصرداشت ازراه رسید. بعد سریال «تاجر پولسان» و تجارت جی سینگ و بعد از آن «امپراتور دریا» که تلفیقی از هنرهای نمایشی و رزمی به همراه داستان هایی عاشقانه بود. که دل مردم راتوانست تسخیر کند و حالا هم سریال «افسانه جومونگ» به کارگردانی «لی جوهوان» و از قضاگویا این سریال در کشورهای شرقی هم طرفداران خود را پیدا کرده است. به راستی راز پربیننده شدن «جومونگ» در چیست؟ دلایل و موارد زیادی را می توان نام برد که نشان دهنده گرایش مخاطب ایرانی به این سریال شده است. وقتی به مجموعه های شرقی پرمخاطب توجه می کنیم، متوجه این نکته می شویم که سوژه این گونه آثار بسیار عام و کلیشه ای است اما همین عامل باعث جذابیت و تازگی برای مخاطب می شود. چرا که برای مخاطب قابل باور و جذابند. حتی بازی ها ، گریم و لباس های اغراق آمیز این گونه سریالها از دید مخاطبین نادیده گرفته می شوند اما در مقابل وقتی به مجموعه های خودی نگاه می کنیم با سریال هایی به شدت تکراری، غلو آمیز و غیر قابل باور طرف هستیم که همچنان در قهر و آشتی عروس و داماد، اختلافات خانوادگی، خواستگاری، خیانت ،عاشق شدن مرد به زن و بالعکس سرگردانند و مخاطب ایرانی حق دارد که خسته و دلسرد و ملول از این گونه سریال ها و مجموعه های وطنی شده وآنها راپس بزند. به نظر می رسد سریال سازان ایرانی باید در نوع نگاه به مجموعه های خود بازنگری اساسی داشته باشند. چرا که اغلب نویسندگان ایرانی حوصله ندارند تا وقت و زمان کافی برای نگارش آثارشان صرف کنند و همین عامل مهم دلیلی بر ضعف اکثرمجموعه های تلویزیونی است. اما برای سریال «افسانه جومونگ» وقت کافی صرف شده است وآشکارا مشخص است که فیلم نامه نویس در این سریال توانسته به بیش از صد شخصیت پرداخته وآنها را پرورش دهد و هر کدام از این شخصیت ها در روند قصه «جومونگ» دخیل هستند. در حالی که به غیر از چند مجموعه مذهبی و تاریخی اکثر سریال های ایرانی بیشتر از ده شخصیت نمایشی ندارند. این شخصیت ها یا دائم در حال جر و بحث و دعوا در خانه اند یا در داخل ماشین و خیابان با همدیگر در حین رانندگی صحبت می کنند. در سریال های ایرانی تنوع لوکیشن ،لباس بازیگران و چیدمان دکور و صحنه آرای آنچنانی وجود ندارد. تنوع دررنگ ها جای خود را به رنگهای سیاه و سفید داده است. بازیگران شیک پوش و اتو کشیده اند وبه بیشتر این سریالها به دور از واقعیت جامعه وزندگی مردم هستند. همین دلایل باعث شده تا مخاطب ایرانی خسته شده و به دنبال تنوع باشد و به سریالی مثل «افسانه جومونگ» علاقمند شود. ما در سینما و تلوزیون با کمبود فیلم نامه نویس حرفه ای و اهل تحقیق و پژوهش طرف هستیم. چرا که در ادبیات کهن و معاصر، داستان ها و حکایت های بسیاری در فرهنگ و تاریخ ایران زمین وجود دارد که می توان مخاطب ایرانی را جذب خود کند.اما در نبود یک برگردان و فیلم نامه نویسی که بتواند این داستانها را به زبان سینمایی تبدیل کنداحساس می شود. اگر نویسنده ای هم وجود دارد به دلیل تحت تاثیر بودن در شرایط اجتماعی، سیاسی جامعه حوصله پرداختن به آنها را ندارد. وقتی در تمدن و فرهنگمان «تخت جمشید»، «پاسارگاد»، «نقش رستم»، داریم حیف نیست وقت و زمان مخاطبین را برای سریال های محصور در چهاردیواری و خسته کننده هدر دهیم .سریالهای که به جای آموزنده بودن، یکسری اصطلاحات عامیانه زشت وناپسند را به خورد مخاطبین می دهند. 

مگر ما همان هایی نیستیم که در دوران «کوروش کبیر» از اکثر غریب به اتفاق از کشورهای دیگر به لحاظ پیشرفت و قدرت سرتر و بالاتر بودیم و هزاران نفر وسرباز چون «جومونگ»،« تسو» و دیگران دست به سینه مطیع ما بودند. مگر ما شاعر و عارف در فرهنگ ادب پارسی چون« مولانا»، «فردوسی»، «سعدی»، «ناصر خسرو» و یا مفاخر مذهبی، دینی و ملی کم داریم. کشورمان نسبت به دیگر کشورها، شخصیت ها و آدم های بزرگ علمی ودانشمند بیشتر دارد. مشکل ما داستان خوب نیست، مشکل در مدیریت است که از سریال ها فاخر و جذاب حمایت نمی کند. داستان های ایرانی کافی است تا با مدیریت صحیح به فیلم یا سریال برگردانده شوند و با پژوهش و تحقیق و صرف زمان بتوان اثری در خور توجه خلق کرد. در زمینه افسانه های ایرانی کاری نساخته ایم . پرداختن به فرهنگ تاریخ و ادبیات کهن و گران سنگ ایرانی باید از نخستین رسالت ها و وظیفه های رسانه ملی باشد ولی متاسفانه در رسانه ای مثل تلویزیون، برخی از اسم های ایرانی تحقیر می شوند. «خشایار»، «فولاد» «کوروش»، «داریوش»، «خسرو» و «سیاوش» که بارها در مجموعه های سیما تحقیر می شوند.

نام هایی که نمی توان به سادگی از کنار آن ها گذشت یا شاهد استفاده از این اسامی در نقش های منفی و پلید هستیم، به عنوان مثال با نام هایی چون «جمشید»، «اسفندیار»، «ارسلان»، «بهرام» و«پرویز» در صورتی که کمتر کسی می داند «جمشید» پادشاه اسطوره ای ایران زمین پس از شکست دیوها نوروز را بنا نهاد. پس می بینیم که بی خود نیست تماشاگر ایرانی سراغ سریال «افسانه جومونگ» می رود. در سریال «جومونگ» کارگردان و فیلم نامه نویسان به خوبی توانسته اند تکه ای از تاریخ کشور کره را نشان دهند و به بازسازی دوران حکم رانی «جومونگ» بپردازند. در چند سال اخیر کشور کره سرمایه گذاری عظیمی بر روی پروژه های اصیل و ملی و تاریخی خود انجام داده و توانسته علاوه بر تامین خوراک رسانه های داخلی، بازاریابی خوبی هم برای تولیدات خود داشته باشد به گونه ای که چندین کشور مختلف حق کپی رایت تولیدات این کشور را خریده اند. «جواهری در قصر»، «امپراطور دریا» و «جومونگ»، سریال هایی بودند که علاوه بر آسیا در اروپا و حتی آمریکا برای خود طرفدارانی دست و پا کردند. این یعنی رونق اقتصادی، فرهنگی و ملی برای کشوری چون کره که به لحاظ قدمت، تاریخ و فرهنگ، سال ها از کشور ما عقب است.

از دیگر دلایل استقبال مردم از سریال «جومونگ» را می توان به ساختار خوب و جذابیت داستان آن اشاره کرد. ریتم و روال سریع داستان و غیر قابل پیش بینی بودن حوادث سریال و این که تماشاگر نمی تواند حس بزند چه اتفاقی در ادامه قرار است بیفتد. عامل جذابیت این سریال برای مردم شده است. در کنار آن پرداختن به مسائلی چون محبت، عشق، خشم، قدرت، جنگ، هنرهای رزمی نیزدر تحریک حس علاقمندی و جذابیت و پیگیری سریال در نزد مردم تاثیر به سزایی دارد. در کنار این مسائل باید از دوبله این سریال نیز یاد می کرد. سریال «جومونگ» به مدیر دوبلاژی «علی رضا باشکندی» توانسته دوبله خوب و درستی را برای مخاطبین خود ارائه دهد.



البته سینک نبودن دیالوگ ها در بعضی از قسمت ها را باید به دید قوت دوبلاژ در دیگر قسمت های سریال گذاشت. وقت آن رسیده تا با برنامه ریزی و پژوهش ما نیز دست به ساخت سریال های عظیم تاریخی بنزیم .سریال هایی که به دور از غلو آمیز بودن ، قابل باورباشند.تا ما نیز بتوانیم گوشه ای ازعظمت تاریخ ، فرهنگ و سنت های مردمان ایران زمین را به رخ جهانیان بکشیم. کاری که «جومونگ» با تسخیر تاریخ و ادبیات و سنت های خود می کند. سریال «افسانه جومونگ» به راحتی تاریخ، ادبیات و سنت های خود به خورد جهانیان می دهد. پس باید از قافله عقب نمانیم.چرا که کالای فرهنگی می تواند بهترین سفیر برای معرفی فرهنگ،تاریخ،سنتهاومردمان یک کشور باشد. چه چیزی از این بالاتر که جهانیان بدانند ما از برترین وبهترین نژاد جهانیم .ماآریایی وایرانی هستیم.پس به جای طرد کردن تاریخ گذشته ،کاری کنیم که همه درقدمت وعظمت ایران سرتعظیم فرود آورندوسوال آخر این که: آیا پخش صحنه های درگیری وخشن این سریال همراه با خون وخونریزی ، آموزش خشونت نیست؟ چرا که خود کشور کره این سریال را برای افراد زیر 13 سال ممنوع اعلام کرده است.در صورتی که این روزها از یک بچه 5 ساله تا یک پیر مرد 70 ساله هر هفته با اشتیاق و عشقی وصف ناشدنی به جومونگ چشم می دوزند. 



تاريخ : دوشنبه ۱ تیر ،۱۳۸۸ | ۱٠:٥٩ ‎ق.ظ | نویسنده : siamak maleki | نظرات ()

  • قالب وبلاگ
  • اس ام اس
  • گالری عکس